Sportaki:
Πώς είδες το χθεσινό παιχνίδι, πριν πάμε στα πιο γενικά; (12-11-2025 Άτλας – Θεόνη Τρίκαλα 2011 ΑΟ 1-2)

Ρ.Τ.:
Παίξαμε με μία πολύ καλή ομάδα, στη Β’ Εθνική, στον όμιλό μας. Νομίζω είναι τρίτη, ίσως και δεύτερη στη βαθμολογία. Είχαν πολύ καλό σύνολο κι αυτές.
Εμείς δεν ξεκινήσαμε με τη βασική ενδεκάδα – ούτε εγώ ξεκίνησα, ούτε κάποιες δυο-τρεις ξένες που έχουμε. Είπαμε να το πάμε λίγο πιο «πειραματικά», να δώσουμε ευκαιρίες και σε άλλα κορίτσια που δεν έχουν τόση συμμετοχή στο πρωτάθλημα.
Εντάξει, η ομάδα έχει κενά. Θα τα βρει, πιστεύω. Είναι μια ομάδα που χτίστηκε φέτος, δεν γνωριζόμασταν μεταξύ μας.

Sportaki:
Χρειάζεται δέσιμο, χρόνος και επικοινωνία μέσα στην ομάδα, έτσι δεν είναι;

Ρ.Τ.:
Ακριβώς. Ακόμη δεν υπάρχει η επικοινωνία. Αν σκεφτείς ότι κάποιες κοπέλες ήρθαν Σεπτέμβρη…
Εγώ μπήκα ακόμη πιο αργά, γιατί είχα έναν τραυματισμό. Τον Γενάρη έκανα το χειρουργείο, οπότε τώρα άρχισα να μπαίνω σιγά-σιγά. Πρέπει να υπάρξει επικοινωνία, να μάθουμε η μία την άλλη.

Sportaki:
Θυμάσαι την πρώτη φορά που έπιασες μπάλα και ένιωσες αυτό το «κλικ» ότι αυτό θέλεις να κάνεις;

Ρ.Τ.:
Ναι. Ήμουν οχτώ χρονών, στην παιδική χαρά της γειτονιάς μου. Εκεί δεν υπήρχαν πολλά κοριτσάκια, περισσότερο αγοράκια υπήρχαν.
Ήταν όλα έξω και μου λένε: «Έλα παίξε μαζί μας». Εγώ ήμουν κοινωνικό παιδί, έκανα παρέες, δεν ήμουν κλειστός χαρακτήρας, αλλά στην αρχή έλεγα «όχι μωρέ, τι να παίξω τώρα;».
Τελικά μπήκα… και από τότε δεν σταμάτησα. Ήμουν με μία μπάλα όλη την ώρα, κάθε απόγευμα.
Μετά πήγα σπίτι, το λέω στη μαμά μου: «Μαμά, έπαιξα μπάλα». Σοκ η μαμά!
Αν σκεφτείς ότι αυτό ήταν γύρω στο 2009-2010, τότε το γυναικείο ποδόσφαιρο… ούτε για πλάκα. Να πεις σε κάποιον «η κόρη μου παίζει ποδόσφαιρο»; Άλλα χρόνια…

Sportaki:
Άκουσες τη γνωστή ατάκα «θα στραβώσουν τα πόδια σου» ή παρόμοια σχόλια;

Ρ.Τ.:
Ναι, «Ραλού, θα στραβώσουν τα πόδια σου» και διάφορα τέτοια.
Αλλά ο πατέρας μου χάρηκε πάρα πολύ.
Είμαστε δύο κόρες· η αδερφή μου ήταν πιο καλλιτεχνικού πνεύματος – σχολές, χορός κτλ. – κι εγώ έγινα λίγο «το αγοράκι» της οικογένειας. Ήμουν με τον μπαμπά, κολλητοί.

Sportaki:
Πηγαίνατε και γήπεδο μαζί; Έβλεπες αγώνες από μικρή;

Ρ.Τ.:
Ναι. Πηγαίναμε, και επειδή είμαι Ολυμπιακός, με είχε πάει και στο Καραϊσκάκη.
Με πήγαινε κι εδώ στα Τρίκαλα να βλέπουμε την τοπική ομάδα.
Ήμασταν αρκετά «μέσα» στο ποδόσφαιρο.

Sportaki:
Όταν ξεκίνησες, τότε που ήσουν παιδάκι, υπήρχε γενικά προκατάληψη από γονείς προς τα κορίτσια που ήθελαν να παίξουν;
Οι δικοί σου σε αποθάρρυναν καθόλου;

Ρ.Τ.:
Όχι, κανένας.
Ήταν πολύ υποστηρικτικοί, γενικά οι γονείς μου, σε ό,τι κι αν κάνω στη ζωή μου – πάντα σε λογικά πλαίσια.
Ό,τι μου άρεσε, προσπαθούσαν να μου το δώσουν, να μη στενοχωρηθώ.
Κατευθείαν με έγραψαν σε ακαδημία. Τότε δεν υπήρχαν ακαδημίες για μικρά κορίτσια, οπότε ξεκίνησα σε ακαδημίες αγοριών. Μόνο που δεν μου άρεσε καθόλου.
Έμεινα περίπου ενάμιση χρόνο κι ύστερα δημιουργήθηκε η γυναικεία ομάδα όπου είμαι τώρα, στα Τρίκαλα.

Sportaki:
Τα αγόρια τότε, στο σχολείο ή στις ακαδημίες, πώς σας αντιμετώπιζαν;

Ρ.Τ.:
Δεν μας υπολόγιζαν πολύ.
Στο σχολείο, που παίζαμε, μας διάλεγαν τελευταίες.
«Γιατί να παίξει αυτή; Δεν την θέλουμε… Πώς να την βάλω στην ομάδα;»
Ήταν αυτή η αντιμετώπιση.

Sportaki:
Ο ρόλος της ποδοσφαιρίστριας, πώς τον βιώνεις μέσα και έξω από το γήπεδο;
Σου έχει μάθει πράγματα και για τη ζωή;

Ρ.Τ.:
Ναι.
Γενικά είμαι πολύ πειθαρχημένη. Σε όλα τα κομμάτια της ζωής μου – είτε στο επαγγελματικό, με τη δουλειά που κάνω, είτε στο ποδόσφαιρο.
Είμαι πολύ πιο συνεπής, πειθαρχημένη, έχω πρόγραμμα στη ζωή μου.
Δεν θα ξυπνήσω μία το μεσημέρι και θα φάω ό,τι ώρα να ’ναι.
Ούτε στη δουλειά θα πάω ό,τι ώρα θέλω. Θέλω να είμαι στην ώρα μου.
Γενικά είμαι και τελειομανής σαν άνθρωπος, οπότε θέλω να τα έχω όλα σε «κουτάκια».
Η μπάλα μου το έμαθε αυτό. Και στο τι τρώω, και στο τι ώρα θα ξυπνήσω, και στο τι ώρα θα γυμναστώ, και τι ώρα έχω προπόνηση.
Είναι ένα κομμάτι που με έχει «στρώσει» σε πολλά.

Sportaki:
Το γυναικείο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα σήμερα, σε σχέση με τότε που ξεκίνησες, πώς το βλέπεις;
Υπάρχει εξέλιξη; Και ειδικά στο κομμάτι των υποδομών και της αντιμετώπισης;

Ρ.Τ.:
Υπάρχει μεγάλη εξέλιξη, αλλά ακόμη έχει δρόμο.
Εγώ ξεκίνησα το 2011. Τότε δεν υπήρχε τίποτα. Είχαμε κώνους και μπάλες. Μόνο αυτά.
Ένα γήπεδο «ό,τι να ’ναι», κώνους και μπάλες. «Μπείτε μέσα, τρέξτε γύρω-γύρω, δρομικές και μπάλα».
Πλέον, καμία σχέση.
Κάθε ομάδα έχει τους γυμναστές της, τους φυσικοθεραπευτές της, τους γιατρούς της.
Μας υπολογίζουν πολύ περισσότερο από παλιά.
Θα πεις «παίζω ποδόσφαιρο, είμαι επαγγελματίας παίκτρια» και δεν θα σε κοιτάξουν με μισό μάτι να πουν «τι λέει τώρα αυτή;».
Θα σε υποστηρίξουν, θα σε ρωτήσουν «πώς πάει;».
Σε εμάς, στα Τρίκαλα, έρχεται κόσμος και μας βλέπει. Έχουμε πολλούς χορηγούς που χαίρονται να επενδύουν τα χρήματά τους σε εμάς.
Απλά, θέλει ακόμη πολύ δουλειά από όλους, γιατί παραμένει ερασιτεχνικό. Δεν είναι επαγγελματικό.

Sportaki:
Έχεις δει περιπτώσεις, ειδικά σε άλλα γήπεδα, που να νιώθεις ότι οι υποδομές για τις γυναίκες είναι υποδεέστερες ή και επικίνδυνες;

Ρ.Τ.:
Ναι, σίγουρα.
Το είδαμε πρόσφατα, σε έναν αγώνα που είδα για την Αγία Παρασκευή με τον Βόλο, όπου το γήπεδο που έπαιξαν τα κορίτσια ήταν άθλιο, ακατάλληλο.
Εγώ είπα ότι, αν γύριζα τότε από τραυματισμό – όπως τώρα που έχω περάσει όλη αυτή τη διαδικασία – θα φοβόμουν πάρα πολύ. Και στενοχωρήθηκα πάρα πολύ για την κοπέλα που τραυματίστηκε, ειλικρινά.
Αυτό συζητάγαμε όλη τη βδομάδα και λέγαμε πόσο δεν μας δίνουν σημασία.
Εμάς, τουλάχιστον στα Τρίκαλα, μας παραχωρούν το στάδιο, μας αγαπάνε οι φίλαθλοι και ο κόσμος.
Αλλά σε άλλες πόλεις – ακόμη και στην Αθήνα – τα περισσότερα γήπεδα είναι παλιά πλαστικά, παλιές εγκαταστάσεις.
Ακόμη και τα αποδυτήρια, που κάποιοι τα θεωρούν «σιγά μωρέ, απλά να αλλάξετε». Δεν είναι έτσι.
Θέλουμε κι εμείς να αισθανόμαστε λίγο σημαντικές, ότι μας υπολογίζουν.

Sportaki:
Στην ομάδα σας έρχονται και νέα κορίτσια, μικρές ηλικίες. Πώς τις βοηθάς όταν είναι αγχωμένες ή φοβισμένες; Τι κάνεις πρακτικά;

Ρ.Τ.:
Η ομάδα μας έχει μέσο όρο ηλικίας γύρω στα 19-20. Έχουμε και μικρότερες παίκτριες, ακόμη και 15 χρονών, που έχει παίξει και βασική φέτος.
Πρέπει να τις στηρίζουμε, έστω κι αν κάνουν μία λάθος πάσα, μια κακή επιλογή, μια λάθος εκτέλεση. Δεν πρέπει να τις αποθαρρύνουμε.
Έχω περάσει από αυτή τη θέση. Ξέρω πώς είναι να σου φωνάζει κάποια μεγαλύτερη, να σε «μαλώνει». Δεν είναι όμορφο.
Προσπαθώ να τις στηρίξω, να τους πω «οκ, πάμε στην επόμενη φάση, μπορείς και καλύτερα».
Πάντα αυτό. Όχι γκριμάτσες, όχι ειρωνείες, που βλέπουμε καμιά φορά από πιο έμπειρες.
Και εμείς κάνουμε λάθη – κι εγώ θα κάνω, και σημαντικά. Δεν είμαστε αλάνθαστες.
Τα κορίτσια από κάπου ξεκινάνε. Αν δεν τις βοηθήσουμε εμείς, οι λίγο πιο έμπειρες, ποιος θα το κάνει;

Sportaki:
Πώς προετοιμάζεσαι σωματικά και ψυχολογικά πριν από κάθε αγώνα;

Ρ.Τ.:
Σωματικά, ξεκουράζομαι.
Κάνω τις διατάσεις μου, έχουμε την προηγούμενη μέρα ενεργητική προπόνηση.
Τρώμε καλά. Πολύ καλά.
Και ο ύπνος είναι πολύ σημαντικός – χρειάζεται το σώμα ξεκούραση.
Δεν είμαι άτομο που πίνει, που καπνίζει, που ξενυχτάει.
Θα φάμε σωστά, θα κοιμηθούμε, θα ξεκουραστούμε.

Sportaki:
Ο δεύτερος σοβαρός τραυματισμός σου στο γόνατο, πόσο σε άλλαξε στον τρόπο που σκέφτεσαι και λειτουργείς μέσα στο γήπεδο;

Ρ.Τ.:
Είναι το δεύτερο χειρουργείο που κάνω στο γόνατο, οπότε ήξερα τι με περιμένει.
Σίγουρα τώρα, σε μεγαλύτερη ηλικία, το βίωσα πολύ διαφορετικά, πολύ πιο «σκληρά». Γιατί ήμουν σε άλλη φάση της ζωής μου.
Στο πρώτο χειρουργείο ήμουν 16-17 χρονών. Τώρα είμαι 24.
Ήταν πολύ δύσκολο. Και όχι μόνο το διάστημα του χειρουργείου· πιο δύσκολο είναι τώρα, που γυρνάς και δεν είσαι η ίδια, τουλάχιστον στην αρχή.
Λες «τι γίνεται τώρα; Τι κάνω;»
Αλλά σε κάνει πιο δυνατή. Γύρισα με πολύ μεγαλύτερη όρεξη.
Ξεκίνησα τον Σεπτέμβριο και έλεγα «άντε να πάω προπόνηση, άντε να πάω γυμναστήριο». Το ένα, το άλλο… πολλά.

Sportaki:
Αν μπορούσες να περιγράψεις την ομάδα που είστε φέτος με μία ή δύο λέξεις, ποιες θα ήταν και γιατί;

Ρ.Τ.:
Θα πω ότι αυτή η ομάδα είναιπαθιασμένη με αυτό που κάνει.
Όλα τα κορίτσια παθιάζονται και τρέχουν στο γήπεδο. Βέβαια αυτό δεν αντικατοπτρίζεται στη βαθμολογία – βαθμολογικά δεν φαινόμαστε εκεί που θα θέλαμε.
Αλλά δεν έχει σημασία. Δεν έχει σχέση.
Είμαστε παθιασμένη ομάδα.

Sportaki:
Μια γυναίκα ποδοσφαιρίστρια στην Ελλάδα σήμερα μπορεί να επιβιώσει οικονομικά μόνο από το ποδόσφαιρο;

Ρ.Τ.:
Τουλάχιστον σε εμάς, στην επαρχία – είμαστε επαρχιακή ομάδα – δεν νομίζω.
Εγώ προσωπικά δεν έχω παίξει ποτέ μόνο μπάλα στη ζωή μου. Πάντα έπρεπε να κάνω και κάτι παράλληλα.
Είτε κανονική δουλειά 8ωρο το πρωί, είτε κάποια έξτρα δουλειά.
Έχω τελειώσει και ΤΕΦΑΑ, οπότε δουλεύω και ως προπονήτρια.
Κάτι έξτρα πάντα. Δεν γίνεται αλλιώς.

Sportaki:
Τι πιστεύεις ότι λείπει ακόμη, ώστε το γυναικείο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα να κάνει το επόμενο βήμα;

Ρ.Τ.:
Να πιστέψουν λίγο περισσότερο σε εμάς οι άνθρωποι γύρω από το άθλημα, αλλά και εμείς οι ίδιες να δούμε τον εαυτό μας πιο επαγγελματικά.
Κάτι που καμιά φορά το ξεχνάμε.
Πολλές λέμε «θα παίξω, αλλά θα κάνω και κάτι παράλληλα – σίγουρα», αντί να παλέψουμε για κάτι που όντως το αξίζουμε.

Sportaki:
Θα βγάλω το «μπορεί» από αυτό που είπες – το αξίζετε.
Στην καριέρα σου έχεις ζήσει χαρές, δυσκολίες, στεναχώριες. Τι είναι αυτό που σε κρατάει κάθε χρόνο και συνεχίζεις να τα δίνεις όλα;
Ήρθε ποτέ στιγμή που σκέφτηκες να τα παρατήσεις;

Ρ.Τ.:
Όχι. Ίσα-ίσα, κάθε φορά έλεγα «εδώ είμαστε, στο επόμενο θα είμαστε καλύτερα, θα το πάρουμε».
Κάθε φορά που χάναμε, ήμουν από αυτούς τους ανθρώπους που δεν είναι απαισιόδοξοι. Λέω «εντάξει, πάμε στο επόμενο, το ’χουμε, θα το πάρουμε».
Δεν με ρίχνει τίποτα. Έχω περάσει πολλούς τραυματισμούς – που κάποιος άλλος στη θέση μου θα έλεγε «εντάξει, Ραλού, είσαι σχεδόν 25, πήγαινε βρες μια δουλειά και άσε το “χόμπι” σου», όπως λένε πολλοί.
Δεν είναι έτσι.
Χωρίς το ποδόσφαιρο, δεν μπορώ να σκεφτώ τη ζωή μου. Κάπως έτσι.

Sportaki:
Ποια ήταν η μεγαλύτερη χαρά σου ποδοσφαιρικά και ποια η μεγαλύτερη λύπη ή πικρία σου;

Ρ.Τ.:
Χαρά…
Σίγουρα, τεράστια χαρά ήταν όταν έπαιξα με το εθνόσημο, στην Εθνική. Τη στιγμή που με κάλεσαν και κατάλαβα ότι παίζω για την Ελλάδα.
Επίσης, τεράστια χαρά ήταν όταν με την ομάδα, από τη Β’ Εθνική, καταφέραμε και την ανεβάσαμε στην Α’.
Πιο προσωπικά, θα πω μια στιγμή πριν δύο χρόνια, όταν είχα βάλει ένα γκολ την ίδια μέρα που είχα χάσει τον παππού μου.
Ήταν γλυκόπικρο, αλλά για μένα είναι χαραγμένη μέρα. Τη θυμάμαι πολύ έντονα.

Η πιο πικρή στιγμή ήταν όταν τραυματίστηκα. Εκεί ήταν η χειρότερη στιγμή μου.
Μου έχει μείνει η εικόνα: εγώ να κλαίω και όλες οι συμπαίκτριές μου να κλαίνε μαζί μου. Κλαίγαμε όλοι. Και οι αντίπαλες, επειδή ήταν παλιές γνωστές… όλες.
Όλοι κλαίγαμε.

Sportaki:
Σου έχει τύχει ποτέ να ακούσεις στο γυναικείο ποδόσφαιρο αυτό το «ή ο παίκτης ή η μπάλα», δηλαδή εντολές για σκληρά μαρκαρίσματα ή να «χτυπήσεις» αντίπαλο;

Ρ.Τ.:
Εγώ, τόσα χρόνια που παίζω, δεν έχω βρεθεί σε προπονητή ή διοίκηση που να μας πουν τέτοια πράγματα.
Τώρα, σε άλλες ομάδες δεν ξέρω, αλλά στην εμπειρία μου προσωπικά, ποτέ δεν έχω ακούσει κάποια να έρχεται με στόχο να τραυματίσει άλλη παίκτρια.
Μπορεί να είμαστε λίγο πιο ενσυναίσθητες. Να υπάρχει περισσότερη ενσυναίσθηση.

Sportaki:
Αν έδινες τώρα μια συμβουλή σε ένα μικρό κορίτσι, 10–12 χρονών, που ξεκινάει τώρα να παίζει ποδόσφαιρο, ποια θα ήταν;

Ρ.Τ.:
Ότι, παρά τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει – παρά τον πιθανό ρατσισμό, τις προκαταλήψεις – να μην τα παρατήσει ποτέ.
Όσα κι αν τραβήξει, ό,τι κι αν της λένε γύρω της, να μην το αφήσει.
Να μην παρατάει ποτέ αυτό που θέλει να κάνει. Αυτό θα πω εγώ.

Sportaki:
Σε ευχαριστώ πάρα πολύ.