Sportaki: Ας ξεκινήσουμε λίγο για το Βόλο. Πώς ξεκίνησε η διαδρομή του; Βλέπω «Βόλος 2004» — ποιο θεωρείς ότι είναι το σημείο καμπής του, το καθοριστικό σημείο;

Τ.Μ.:Η ομάδα ΑΣ ΒΟΛΟΣ 2004 ιδρύθηκε το 2002 επίσημα, σαν αμιγώς γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου. Σαν σύλλογος στην αρχή λεγόταν «Ολυμπιακός Νέας Δημητριάδας» και από το 2002 μετονομάστηκε σε ΑΣ ΒΟΛΟΣ 2004.

Ο Σύλλογος από την αρχή ίδρυσε και ακαδημίες ποδοσφαίρου για κορίτσια αποκλειστικά και αριθμούσε πολλά παιδιά, περίπου 60 με 70 κορίτσια, και μάλιστα συμμετείχε σε τουρνουά που διοργανώνονταν σε άλλες πόλεις. Αυτό βέβαια ήταν κάτι πρωτόγνωρο για την πόλη τότε.

Από το 2002 ξεκίνησε με υψηλούς στόχους, να προχωρήσει και να πάει ψηλά και να αναπτύξει το γυναικείο ποδόσφαιρο. Ένα χρόνο μετά την ίδρυση της και τη συμμετοχή της στην Β’  Εθνική, – δεν υπήρχε Γ’ Εθνική τότε – ανέβηκε στην Α’ Εθνική. Μάλιστα από το 2009 μέχρι το 2012 η ομάδα έκανε πρωταθλητισμό στην Α’ Εθνική, δηλαδή χτυπούσε στα ίσια τον ΠΑΟΚ για το πρωτάθλημα, ο οποίος ήταν και είναι η μεγάλη δύναμη στο ποδόσφαιρο γυναικών της Ελλάδας.

Φυσικά τότε υπήρχε ένα αρκετά μεγάλο μπάτζετ για την εποχή και το ποδόσφαιρο γυναικών. Στη σημερινή εποχή αυτό το μπάτζετ πια δεν θα το έλεγες μεγάλο, αλλά τότε ήταν. Η ομάδα μπορούσε να φέρει ξένες παίκτριες, κυρίως από τη Σερβία, σε μια εποχή που δεν υπήρχαν ξένες στον χώρο. Η ομάδα ήταν σε πολύ ψηλό επίπεδο.

Όλα αυτά μέχρι το 2012… (παύση). Το 2013, η ομάδα δεν μπόρεσε να συνεχίσει σε αυτό το επίπεδο· άρχισε να πηγαίνει πιο πολύ με μικρότερα μπάτζετ. Δεν έπεσε κατηγορία αμέσως, παρέμεινε στην Α’ Εθνική άλλες δυο-τρεις χρονιές, αλλά το 2016 υποβιβάστηκε στην Β’ εθνική.

Εγώ γνωρίζω πολύ καλά την τελευταία δεκαετία που είμαι στην ομάδα. Σε αυτή τη δεκαετία δεν πέρασε σεζόν που η ομάδα να μην έχει κάποιο μεγάλο στόχο. Στα χρόνια που ήταν στην Α’, εκείνη την τετραετία, χτυπούσε πρωτάθλημα. Μετά, πάντα είχε στόχο την παραμονή. Όταν ήταν στη Β’, πάλι ήταν μέσα στις ομάδες που βρίσκονταν στις πρώτες θέσεις, που προσπαθούσαν να ξαναβγούν στην Α’.

Φαντάσου ότι, παράδειγμα, πριν από τέσσερα χρόνια η ομάδα ανέβηκε κατηγορία, έμεινε δύο χρονιές και πριν από δύο χρόνια έπεσε, υποβιβάστηκε με μια αναδιάρθρωση που έγινε τότε.

Πέρυσι, που ήμασταν ξανά στη Β’, κάναμε πρωταθλητισμό και φέτος ξανανεβήκαμε κατηγορία. Την τελευταία δεκαετία δηλαδή η ομάδα όταν είναι στην Α’ εθνική προσπαθεί να παραμείνει, και όταν είναι στη Β’ εθνική προσπαθεί να είναι πάντα στις πρώτες θέσεις και να έχει την ευκαιρία να ανέβει κατηγορία.

Sportaki: Ποια είναι η μεγαλύτερη στιγμή που μπορείς να θυμηθείς — καλή και κακή;

Τ.Μ.:Ωραία. Στα χρόνια που είμαι εγώ, την τελευταία δεκαετία μιλάω πάντα, μάλλον λίγο παραπάνω, γιατί την ομάδα την παρακολουθούσα και πριν ασχοληθώ ενεργά.

Η μεγαλύτερη στιγμή… δεν θυμάμαι ακριβώς τη χρονιά,πρέπει να ήταν το 2010 ή το 2011. Ήταν τότε που παίξαμε τους δύο αγώνες μπαράζ με τον ΠΑΟΚ για το πρωτάθλημα.

Στη Θεσσαλονίκη χάσαμε 1-0.
Στον επαναληπτικό στον Βόλο κερδίσαμε 1-0 και έτσι πήγαμε στην παράταση.
Και στο πρώτο ημίχρονο της παράτασης δεχτήκαμε την ισοφάριση. Ίσως τότε να είχε αλλάξει πολύ η ιστορία της ομάδας — ίσως, δεν ξέρω.

Η δεύτερη κακή στιγμή για την ομάδα —που εμένα προσωπικά με πίκρανε πολύ— ήταν ένα ματς που παίξαμε μέσα στη δεκαετία, γιατί τότε συμμετείχα και στο ταξίδι.

Ήταν ο αγώνας Χανιά–Βόλος 2004. Το σκορ ήρθε 2-0, αν θυμάμαι καλά, και με αυτό το αποτέλεσμα υποβιβάστηκε η ομάδα, γιατί σε συνδυασμό με κάποια άλλα αποτελέσματα εκείνης της ημέρας, βρέθηκε στη ζώνη του υποβιβασμού. Δυστυχώς για εμάς, δεν ήρθε το αποτέλεσμα που θέλαμε στο άλλο παιχνίδι, χάσαμε εμείς, και έτσι υποβιβαστήκαμε. Ήταν πικρή στιγμή, γιατί είχαμε κατέβει στην Κρήτη με απουσίες και προβλήματα, αλλά παρ’ όλα αυτά το παλέψαμε. Είναι όμως πολύ δύσκολο να γυρνάς από την Κρήτη και να έχεις υποβιβαστεί.

Η πιο χαρούμενη στιγμή για μένα, ήταν ή άνοδος μας στην Α’ Εθνική, τη σεζόν 2021-2022 που η ομάδα κέρδισε την άνοδο της σε ένα συγκλονιστικό παιχνίδι μέσα στη Θεσσαλονίκη, με αντίπαλο τους Λέοντες, όπου κερδίσαμε 2-3 με γκολ στα τελευταία 10 λεπτά. Εκείνη τη μέρα είχαμε στο πλευρό μας και πολύ κόσμο που ακολούθησε την ομάδα για να ενισχύσει τις παίκτριες.

Sportaki: Το επίπεδο πώς το βλέπεις; Έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια;

Τ.Μ.: Ποιοτικά, οι παίκτριες —οι κοπέλες— έχουν ανέβει πολύ, τόσο σε επίπεδο Α’ Εθνικής όσο και, θα έλεγα, στη Β’ Εθνική ίσως. Λίγο η Γ’ υστερεί.

Το επίπεδο γενικά είναι καλό. Οι παίκτριες έχουν πολύ καλή τεχνική, αλλά υστερούν στη δύναμη. Αυτό πάει να αλλάξει τα τελευταία χρόνια.

Έχει μπει πια και η δύναμη μέσα στο παιχνίδι — η «ταχυδύναμη» που λένε οι προπονητές. Όποια ομάδα το δουλεύει αυτό το κομμάτι, είναι σε καλύτερο επίπεδο από τις άλλες.

Τεχνικά όμως, αυτό που βλέπω εγώ όλα αυτά τα χρόνια είναι ότι τα κορίτσια γενικότερα έχουν πάρα πολύ καλή τεχνική κατάρτιση και πολύ ταλέντο που μένει να αξιοποιηθεί.

Sportaki: Πώς διαχειρίζεσαι, ως μέλος της διοίκησης, την ψυχολογία των παικτριών όταν κάτι δεν πάει καλά; Και πώς, όταν κάτι πάει πολύ καλά, τις κρατάς προσγειωμένες;

Τ.Μ.: Να σου πω. Είναι φιλοσοφία της ομάδας αυτό. Η διοίκηση συμμετέχει μόνο εκτός αγωνιστικού χώρου.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι αφήνουμε τα “κλειδιά”, που λένε, μέσα στον αγωνιστικό χώρο, σε όποιον προπονητή είναι στην ομάδα.

Ανεξάρτητα αν αυτός ο προπονητής έχει καλά ή κακά αποτελέσματα, του δίνουμε τη δυνατότητα να διαχειριστεί ο ίδιος το κομμάτι της ψυχολογίας, το αγωνιστικό ή οτιδήποτε άλλο. Δεν μπαίνουμε στη διαδικασία να συμμετέχουμε εμείς, ως διοίκηση.

Εμείς ασχολούμαστε μόνο με το να ενισχύσουμε αγωνιστικά την ομάδα, να βρούμε τους οικονομικούς πόρους που χρειάζονται, να λύσουμε τα καθημερινά θέματα και τα μικροπροβλήματα που παρουσιάζονται.

Αν τώρα ζητηθεί από κάποια παίκτρια η βοήθειά μας, σε οποιοδήποτε επίπεδο, εμείς είμαστε πάντα εδώ. Προσπαθούμε να βοηθήσουμε, αλλά δεν θα μπούμε στη διαδικασία — επειδή είχαμε ένα κακό αποτέλεσμα — να μπούμε εμείς και να ανεβάσουμε την ομάδα ψυχολογικά ή οτιδήποτε άλλο.

Αυτό συνήθως το κάνει ο προπονητής και τα μέλη του σταφ, όχι η διοίκηση.

Αν ζητηθεί από κάποια παίκτρια —σου ξαναλέω— για οποιοδήποτε θέμα, προσωπικό ή μη, η βοήθειά μας, είτε στο ψυχολογικό κομμάτι είτε σε κάτι άλλο, θα τη δώσουμε.

Αν διαπιστώσουμε εμείς ότι είναι καλό να μιλήσουμε με κάποια παίκτρια για να τη βοηθήσουμε ψυχολογικά ή με οποιονδήποτε τρόπο, ναι, το κάνουμε. Αλλά δεν θα μπούμε στη μέση ανάμεσα στον προπονητή, στο σταφ και στις παίκτριες.

Επίσης φέρνουμε κοντά στην ομάδα κάποιους ειδικούς — φέτος ειδικά έναν άνθρωπο που έχει ασχοληθεί με την αθλητική ψυχολογία – που βοηθάνε επιστημονικά τις παίκτριες. Κατά καιρούς φέρνουμε τέτοιους ανθρώπους με σκοπό να προσφέρουμε καλύτερες υπηρεσίες στις αθλήτριες,

Sportaki: Προχωράνε οι καιροί — καλό είναι αυτό. Τώρα λοιπόν πάμε στο δύσκολο κομμάτι.

Πόσο δύσκολο είναι για έναν παράγοντα ή μια διοίκηση να κρατήσει μια ομάδα όρθια; Γιατί φαντάζομαι χρειάζεται μεγάλους πόρους. Τι είναι αυτό που σου δίνει δύναμη; Πώς το καταφέρνετε;

Τ.Μ.:Πάρα πολύ δύσκολο, πάρα πολύ δύσκολο. Ειδικά, όπως σου είπα, τα τελευταία χρόνια έχει γίνει εξαιρετικά δύσκολο.

Πιστεύω ότι όλοι αυτοί που είναι στις ομάδες ως μέλη διοίκησης —ενεργά μέλη διοίκησης— το ξέρουν καλά. Όπως γνωρίζεις κι εσύ, σε μια διοίκηση εννιά, οχτώ, εφτά ή δέκα ατόμων δεν είναι πάντα ενεργοί όλοι.

Συνήθως, αν έχεις τους μισούς ενεργούς, είσαι ευχαριστημένος. Και κάποια άτομα παίρνουν πολύ μεγάλα βάρη πάνω τους — και γι’ αυτό εγώ τους θεωρώ, ειδικά στο ποδόσφαιρο γυναικών, ήρωες. Δεν έχουν κανένα κέρδος αυτοί οι άνθρωποι. Δεν θα κερδίσουν ποτέ από το  ποδόσφαιρο γυναικών. Τι να κερδίσεις δηλαδή; Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που στήριξαν και στηρίζουν τις ομάδες, το κάνουν από την αγάπη τους για τον ερασιτεχνικό αθλητισμό και το ποδόσφαιρο και τη διάθεση να προσφέρουν στο χώρο. Δεν κυκλοφορεί χρήμα με την έννοια που όπως ξέρεις γίνεται σε άλλα αθλήματα.

Sportaki: Καταλαβαίνω. Δεν έχουν όλες οι ομάδες στήριξη.

Τ.Μ.:Κοίτα, εγώ τους θεωρώ ήρωες, πραγματικά. Καταρχάς, αφιερώνουν πάρα πολύ χρόνο.

Δεύτερον, προσπαθούν να λύσουν οικονομικά προβλήματα που μπορεί και να μην αντέχουν οικονομικά να τα λύσουν — αλλά το κάνουν, για να κρατηθεί όρθια η ομάδα. Είναι πολύ δύσκολο.

Sportaki: Θεωρείς δηλαδή ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που “ματώνουν”, σε εισαγωγικά, για το άθλημα  από αγάπη;

Τ.Μ.:Ναι, ναι. Νομίζω ότι ο κόσμος έξω, στην Ελλάδα, όταν ακούει “ποδόσφαιρο γυναικών”, βλέπει μόνο την Α’ Εθνική.

Στις 14 ομάδες, οι 10 ανήκουν σε ΠΑΕ. Αυτό σημαίνει ότι έχουν ανθρώπους κοντά, έχουν εγκαταστάσεις, έχουν πολλά πράγματα — και άρα έχουν καλύτερα οικονομικά, καλύτερο οικονομικό υπόβαθρο, ας το πω έτσι.

Υπάρχουν όμως και κάποιες λίγες ομάδες πια που είναι επαγγελματικές στα έξοδα και ερασιτεχνικές στα έσοδα, προσπαθώντας καθημερινά να προσφέρουν στο άθλημα.

Sportaki: Κοίτα, εγώ αυτό που έχω δει είναι ότι οι περισσότερες ομάδες ανήκουν σε ερασιτέχνες. Δηλαδή στις ερασιτεχνικές ομάδες. Ασχολείται με τις ερασιτεχνικές και η ΠΑΕ;

Τ.Μ.:Όλες οι ομάδες που βλέπεις στην Α’ μπορεί να ανήκουν στον ερασιτέχνη — γιατί εκεί πρέπει να ανήκουν νομικά — αλλά πίσω τους είναι η ΠΑΕ.

Sportaki: Πίσω τους είναι η ΠΑΕ.

Τ.Μ.:Όταν υπάρχουν ομάδες όπως ο Παναθηναϊκός, ο Αστέρας Τρίπολης — και δεν μιλάω για όλες τις ομάδες — ακόμα κι αυτές που είναι “ονόματα”, όπως ο Παναθηναϊκός ή ο ΠΑΟΚ, δεν λέω ότι η ΠΑΕ τους δίνει λεφτά. Μπορεί και να μην τους δίνει.

Sportaki: Αλλά και οι εγκαταστάσεις που δίνει και η υλικότητα που δίνει είναι μεγάλο πράγμα.

Τ.Μ.: Εγώ, προχθές, πήγα να παίξω με τον ΠΑΟΚ Κ17 αγώνα. Πήγα να παίξω στο προπονητικό του ΠΑΟΚ, στη Μεσήμβρια.

Εγώ την Κυριακή που παίζω αγώνα, η ομάδα —η Κ17 και η πρώτη ομάδα— προπονείται σε μισό γήπεδο, γιατί το γήπεδο είναι δημοτικό και χρησιμοποιείται και από άλλες ομάδες. Άρα προπονείται σε μισό γήπεδο, που σημαίνει ότι μειονεκτεί σε σχέση με άλλες ομάδες που προπονούνται σε ολόκληρο γήπεδο.

Υπάρχουν ομάδες όπως ο Αστέρας Τρίπολης και ο Παναιτωλικός —που είναι στη Βήτα— ή και άλλες, που έχουν τις εγκαταστάσεις, τον εξοπλισμό, έχουν πολλά πράγματα.

Sportaki: Υπάρχει στήριξη από τοπικούς φορείς; Για παράδειγμα από τον Δήμο, την Περιφέρεια κ.λπ.;

Τ.Μ.: Η στήριξη από τον Δήμο είναι κυρίως η παραχώρηση των εγκαταστάσεων. Οικονομική στήριξη εννοείς;

Sportaki: Οποιαδήποτε. Μπορεί να είναι οικονομική, μπορεί να είναι διάθεση χώρου, μια μετακίνηση, κάποιο δώρο, οτιδήποτε.

Τ.Μ.:Οικονομικά, από τον Δήμο τα τελευταία χρόνια η βοήθεια είναι η παραχώρηση του γηπέδου και των αποδυτηρίων — των χώρων που χρησιμοποιούμε στο γήπεδο.

Οικονομικά δεν έχει ενισχυθεί η ομάδα από τον Δήμο. Και νομίζω πως έχει πολλά χρόνια να ενισχυθεί — δεν είναι κάτι που συμβαίνει μόνο τώρα.

Πέρυσι, φέτος, προπέρσι… η ίδια κατάσταση.

Sportaki: Είναι χρόνια τώρα δηλαδή.

Τ.Μ.:Ναι. Η Περιφέρεια όσο μπορεί μας βοηθάει. Σε μικρό επίπεδο βέβαια, αλλά μας βοηθάνε και οικονομικά. Βέβαιά έχουν απέναντί τους όλες τις ομάδες του ερασιτεχνικού χώρου εδώ στη Μαγνησία, που πρέπει να βοηθήσουν.

Η βοήθεια τους μπορεί να είναι μια παροχή. Για παράδειγμα, αν διοργανώσουμε ένα τουρνουά για την προσέλκυση κοριτσιών, μπορεί να μας ενισχύσουν με κάποια ρούχα ή με ένα ποσό που θα καλύψει ένα catering ή κάτι παρόμοιο.

Δεν στηριζόμαστε στην Περιφέρεια. Στηριζόμαστε κυρίως στις πλάτες των ανθρώπων που είναι στη διοίκηση και σε κάποιους χορηγούς — φίλους, εραστές του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου — που θέλουν να βοηθούν τις ομάδες. Τοπικούς χορηγούς δηλαδή.

Sportaki: Θεωρείς ότι η Ομοσπονδία και οι Ενώσεις έχουν κάνει ουσιαστικά βήματα για την ανάπτυξη του αθλήματος ή όχι και τόσο; Μένουμε ακόμα στη θεωρία;

Τ.Μ.: Δεν το ξέρω… Ειλικρινά δεν το ξέρω.

Έχουν γίνει προσπάθειες — δεν θα πω ότι δεν έγιναν. Αλλά δυστυχώς, μπορεί να φαίνεται πως υπάρχει μια προσπάθεια να ανέβει το ποδόσφαιρο γυναικών, όπως… ας πούμε, μια προσπάθεια που έγινε φέτος είναι ότι μπήκαμε τηλεοπτικά στην ΕΡΤ2.

Είναι μεγάλο πράγμα αυτό, για την προβολή του χώρου, ότι παίζουν στην ΕΡΤ2 τους αγώνες. Από εκεί και πέρα όμως, νομίζω πως αυτό που βλέπουμε είναι το “φαίνεσθαι” — είναι η βιτρίνα. Δεν βλέπουμε από πίσω.

Για παράδειγμα, ωραίο είναι να κάνουμε ένα αναπτυξιακό τουρνουά στον Βόλο και να μαζέψει η ΕΠΟ 20, 50, 100, 200 κορίτσια. Αλλά το θέμα είναι πόσο ενισχύει τις ομάδες να κρατήσουν αυτά τα κορίτσια.

Ερ: Πάμε λίγο στη νοοτροπία. Το ανδρικό ποδόσφαιρο, ακόμα και το ερασιτεχνικό, έχει τις δυσκολίες του, αλλά είναι πιο εύκολο να το προσεγγίσεις από το γυναικείο. Γιατί βλέπουμε πως, ενώ στην ΕΡΤ ή στο YouTube μεταδίδονται αγώνες του γυναικείου, δεν υπάρχει η ίδια διάθεση από τον φίλαθλο να ψάξει να δει, π.χ., “πού παίζει η γυναικεία ομάδα του Βόλου”.

Τ.Μ.:Οι φίλαθλοι του γυναικείου είναι είτε οπαδοί των ομάδων που ανήκουν σε ΠΑΕ — δηλαδή τύπου φίλαθλοι της ΑΕΚ που πάνε στο ανδρικό και πάνε και στο γυναικείο, βλέποντας τη φανέλα της ΑΕΚ, όχι ότι είναι γυναικείο. Είναι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού, του ΠΑΟΚ.

Οι άνθρωποι που έρχονται και βλέπουν ή που παρακολουθούν με ενδιαφέρον τις ομάδες που δεν έχουν το μεγάλο κλαμπ από πίσω, είναι συνήθως φίλοι, γνωστοί, συγγενείς — μπαμπάδες, μαμάδες, θείοι, θείες, παππούδες, γιαγιάδες. Αυτό είναι. Δεν θα έρθουν πενήντα απλοί φίλαθλοι στην ομάδα.

Εμείς πέρυσι κάναμε πρωταθλητισμό, είχαμε μια εξαιρετική ομάδα — και φέτος είναι καλή, αλλά το επίπεδο είναι πολύ υψηλό — και είχαμε, να πω στο παιχνίδι με τον Παναιτωλικό, 200-300 άτομα μέσα. Πολλά είναι. Αλλά θα σου πω εγώ, το σύνηθες είναι γύρω στα 100, λίγο πάνω λίγο κάτω.

Sportaki:Τι θεωρείς ότι χρειάζεται να αλλάξει άμεσα, για να γίνει το γυναικείο ποδόσφαιρο πιο οργανωμένο και να ανέβει και η εικόνα του στον κόσμο — να πουν “πάμε να δούμε γυναικείο ποδόσφαιρο”;

Τ.Μ.: Θα σου πω κάτι, Φιλιππά.

Το ποδόσφαιρο γυναικών, θέλει ακόμα “πολλά ψωμιά”. Δεν πρέπει να βλέπουμε μόνο τις μεγάλες ομάδες. Βλέπουμε, για παράδειγμα, τον ΠΑΟΚ που έχει φέρει έξι ξένες, δέκα διεθνείς, παίζει στην Ευρώπη, παίρνει πρωτάθλημα — και λέμε “τι ωραία που παίζουν τα κορίτσια”.

Αν είσαι μαθημένος με το ανδρικό ποδόσφαιρο, δυσκολεύεσαι λίγο να προσαρμοστείς στο γυναικείο.

Θα πρέπει να δούμε παραδείγματα από το εξωτερικό. Από χώρες που είχαν χαμηλό επίπεδο πρωταθλήματος αλλά κατάφεραν να το ανεβάσουν.

Βέβαια, πίσω τους υπήρχαν μεγάλα κλαμπ, ίσως αυτό βοήθησε, αλλά δεν είναι μόνο αυτό το θέμα. Και εδώ υπάρχουν μεγάλα κλαμπ, με αρκετά χρήματα — Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός και άλλοι.

Σε όλη την Ευρώπη το ποδόσφαιρο γυναικών αναπτύσσεται. Οι βόρειες χώρες έχουν πολύ ανεπτυγμένο επίπεδο τα τελευταία χρόνια. Έχει ανέβει πολύ και η Ισπανία, και η Ιταλία, ενώ η Γαλλία ήταν πάντα ψηλά.

Πρέπει να δούμε όχι “πώς φτιάχτηκε η Μπαρτσελόνα”, αλλά πώς δομήθηκε το πρωτάθλημα ώστε να μπορέσει να υπάρξει μια Μπαρτσελόνα.

Δεν με ενδιαφέρει αν η Μπαρτσελόνα παίρνει το Champions League. Καλά κάνει και το παίρνει — έχει από πίσω της 20 εκατομμύρια φιλάθλους και τεράστιο μπάτζετ.

Με ενδιαφέρει πώς δομήθηκε όλο το πρωτάθλημα, γιατί προφανώς στην αρχή, σε κάθε χώρα, υπήρχαν ενστάσεις και δυσκολίες για να μπουν οι ομάδες.

Πώς λοιπόν φτιάχτηκε όλο αυτό το οικοδόμημα ώστε να θέλουν ομάδες όπως η Μπαρτσελόνα, η Μάντσεστερ, η Λυών ή η Παρί να συμμετάσχουν στο χώρο.

Όχι να βλέπουμε εδώ πόσες μεταγραφές έκανε η ΑΕΚ ή ο Παναθηναϊκός και ποιος πήρε το πρωτάθλημα φέτος. Δεν είναι αυτό το σημαντικό.

Το σημαντικό είναι να προσελκύσουμε κορίτσια. Υπάρχει ταλέντο — να τα φέρουμε στο χώρο και να χτίσουμε με υπομονή. Όχι “αύριο”, με υπομονή.

Να φτιάξουμε ένα πρωτάθλημα που θα θέλουν οι ομάδες να συμμετέχουν. Όχι μόνο την Α’ Εθνική — να ενισχύσουμε και τη Β’ και τη Γ’ Εθνική, όλες τις κατηγορίες.

Η ΕΠΟ αυτή τη στιγμή ενισχύει τις ομάδες με ένα μεγάλο μέρος των οδοιπορικών — τεράστια υπόθεση αυτό! Και μάλιστα τα δίνει προκαταβολικά , όχι εκ των υστέρων — κάτι που δεν ίσχυε παλιότερα.

Τεράστια προσπάθεια, αλλά χρειάζεται κι άλλο.

Πρέπει να οργανώσουμε ένα πρωτάθλημα με βάση τα χαρακτηριστικά της Ελλάδας, αλλά να μάθουμε από τα παραδείγματα του εξωτερικού: πώς το έστησαν, πώς προσέλκυσαν μεγάλους χορηγούς.

Γιατί αν φέρεις μεγάλους χορηγούς, ανεβαίνει όλος ο χώρος.

Και να σου πω κάτι τελευταίο: παρακολουθώ δηλώσεις αξιωματούχων της FIFA και της UEFA.

Ξέρεις γιατί έχει μπει τόσο δυνατά η FIFA στο ποδόσφαιρο γυναικών;

Ο λόγος είναι καθαρά εμπορικός. Γιατί υπάρχει τεράστιο εμπορικό ενδιαφέρον.

Αξιωματούχοι της FIFA έχουν δηλώσει: “Ο πλανήτης έχει 7 δισεκατομμύρια ανθρώπους. Οι άντρες είναι περίπου 3 δισεκατομμύρια, οι γυναίκες 4”.

Άρα υπάρχει ένα τεράστιο εμπορικό target group.

Πώς θα το προσελκύσουμε; Ανεβάζοντας το επίπεδο των γυναικείων ομάδων, κάνοντας πιο ελκυστικό το προιόν και προσελκύοντας περισσότερους φιλάθλους.

Αυτό είναι. Άρα, πρέπει και η ΕΠΟ και η Ένωση Γυναικών, που διοργανώνει φέτος την Α’ Εθνική, να φέρουν χορηγούς κοντά, να δώσουν οικονομικές δυνατότητες στις ομάδες, ώστε να μπορούν να φέρουν καλές, αξιόλογες ξένες παίκτριες. Να είναι όμως αξιόλογες και μπορούν να βοηθήσουν τις δικές μας, που έχουν ταλέντο — τα κορίτσια τα δικά μας. Τα οποία επιτέλους πρέπει να αμείβονται ανάλογα με την προσφορά τους και το ταλέντο τους και να μην είναι αναγκασμένες να δουλεύουν ταυτόχρονα για να βιοποριστούν

Πρέπει να βοηθήσουμε λίγο να φτιαχτεί ένα καλό πρωτάθλημα — Α’, Β’ και Γ’ Εθνική — σιγά-σιγά. Ένα πρωτάθλημα που θα βοηθάει τα κορίτσια να αναπτύσσονται ποδοσφαιρικά.

Sportaki: Αν μπορούσες να στείλεις ένα μήνυμα στην Πολιτεία, όχι απαραίτητα στην Περιφέρεια ή στο Δήμο — αυτά τα είπαμε — αλλά πιο ψηλά, και στους αρμόδιους φορείς του ποδοσφαίρου, π.χ. στο Υπουργείο Αθλητισμού, τι θα ήταν αυτό; Τι θα ήθελες να τους πεις;

Απ: Η Πολιτεία, λοιπόν… Είμαστε ικανοποιημένοι για τα χρήματα που μας δίνονται τα τελευταία χρόνια στα ερασιτεχνικά σωματεία, λόγω του Μητρώου της Γενικής Γραμματείας και του ποσοστού από το στοίχημα που δίνεται στις ομάδες του ποδοσφαίρου γυναικών.

Εδώ όμως θα προσθέσω κάτι που ίσως δεν ακουστεί σε κάποιους ωραίο — είναι κάτι που πιστεύω, όμως και θα δώσει τη δυνατότητα και σε άλλες ομάδες να ανεβάσουν το επίπεδό τους και να έχουμε ένα πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα.

Θα πρέπει τα ποσά αυτά να μην μοιράζονται ίσα. Αυτή τη στιγμή μοιράζονται το ίδιο, είτε λέγομαι Βόλος είτε ΠΑΟΚ — παίρνω το ίδιο ποσό.

Νομίζω ότι θα ήταν πιο δίκαιο οι ομάδες με μεγαλύτερο brand name ή οι ομάδες που τερματίζουν σε ψηλότερες θέσεις να παίρνουν διαφορετικά ποσά σε σχέση με τις ομάδες με χαμηλότερη θέση στη βαθμολογία. Τουλάχιστον αυτό συμβαίνει σε πολλές χώρες του εξωτερικού.

Αν δεις τι γίνεται στην Αγγλία, στη Γαλλία, στην Αμερική… Οι ομάδες που τερματίζουν χαμηλότερα στη βαθμολογία ενισχύονται περισσότερο, για να αναβαθμιστεί συνολικά το πρωτάθλημα

Οι μεγάλες ομάδες επειδή ανήκουν σε μεγάλα κλαμπ, μπορούν να βρουν περισσότερους χορηγούς, έχουν κόσμο — μπορούν να έχουν και μεγαλύτερα έσοδα.

Sportaki: Θα έχει, για παράδειγμα, ένα έξτρα ποσό για μεταγραφές, να το πούμε απλά στον κόσμο.

Απ: Ακριβώς.

Sportaki: Εσύ, αντίθετα, πρέπει να καλύψεις και τα λειτουργικά έξοδα μέσα σε αυτό το ποσό.

Απ:Ακριβώς. Αν λοιπόν το ένα εκατομμύριο που δίνει η Γενική Γραμματεία το μοιράσουμε λίγο πιο αναλογικά, ίσως οι ομάδες μικρότερου budget να μπορέσουν να βοηθήσουν τα κορίτσια τους να είναι πιο καλά αμειβόμενες και πιο προσηλωμένες στην ομάδα.

Γιατί τώρα, δεν στο κρύβω, έχουμε κορίτσια στην ομάδα που αναγκάζονται να δουλεύουν — δεν είναι επαγγελματίες.

Επομένως, ένα θέμα είναι το πώς ενισχύονται οι ομάδες.

Θα πρέπει να ενισχυθούν περισσότερο, αλλά με αποδείξεις ότι επενδύουν στην ανάπτυξη του χώρου. Όχι “παίρνω λεφτά και φέρνω δέκα παίκτριες από 10.000 ευρώ η καθεμιά”, αλλά “κάνω πράγματα που αναπτύσσουν το ποδόσφαιρο γυναικών.

Υπάρχουν μετρήσιμα μεγέθη:

– Είχα 20 κορίτσια στην Ακαδημία, έγιναν 30 του χρόνου.

– Είχα 20 ενεργές παίκτριες, τώρα έχω 25.

– Πέρυσι είχα 5 τραυματισμούς, φέτος μόνο 1.

Άρα βελτιώνεται η αγωνιστική κατάσταση, η ενδυνάμωση, η πρόληψη τραυματισμών. Όλα αυτά μετριούνται.

Sportaki: Τι θα ήθελες να πεις στους γονείς, στα νέα κορίτσια που θέλουν να ασχοληθούν, αλλά και στις παίκτριες που ήδη αγωνίζονται;

Τ.Μ.:Έχει αλλάξει ριζικά η νοοτροπία. Ευτυχώς, οι γονείς αρχίζουν πλέον να βλέπουν διαφορετικά το ποδόσφαιρο γυναικών. Γιατί εκεί υπήρχε το μεγάλο πρόβλημα — δεν ήταν αποδεκτό ένα κορίτσι να παίζει μπάλα.

Τώρα πια γίνεται όλο και πιο αποδεκτό. Παίζει ρόλο και η τηλεόραση· για παράδειγμα, το Euro που μεταδόθηκε φέτος είχε μεγάλη τηλεθέαση και στην Ελλάδα.

Πρέπει, λοιπόν, οι γονείς να αφήνουν τα παιδιά τους να δοκιμάσουν. Δεν είναι μόνο το βόλεϊ, η ενόργανη, το μπαλέτο ή η κολύμβηση τα αθλήματα που “ταιριάζουν” σε ένα κορίτσι.

Μπορούν να δοκιμάσουν και στο ποδόσφαιρο — μπορεί να έχουν ταλέντο και να μην το ξέρουν!

Τα κορίτσια που έρχονται στον χώρο έρχονται συνειδητοποιημένα, από μικρή ηλικία. Οι γονείς πρέπει να τα αφήσουν να ανθίσουν.

Δυστυχώς, ακόμα υπάρχει νοοτροπία: “θα στραβώσουν τα πόδια”, “είναι σκληρό το άθλημα”, “θα τραυματιστούν”…

Πολλοί γονείς, πλέον, αρχίζουν να βλέπουν διαφορετικά το θέμα.

Ακόμη κι εκείνοι που έχουν αγόρια και κορίτσια, συνειδητοποιούν ότι δεν υπάρχει λόγος διάκρισης· ότι και τα κορίτσια έχουν δικαίωμα να δοκιμάσουν στο ποδόσφαιρο.

Sportaki:Δυστυχώς σε πολλές περιοχές της Ελλάδας μέχρι πρόσφατα δεν υπήρχαν καν ομάδες για κορίτσια.

Τ.Μ.:Ακριβώς! Εκεί βρίσκεται η αδικία. Αν κάνεις μια βόλτα, π.χ. εδώ στο Βόλο, υπάρχουν σαράντα–πενήντα σύλλογοι. Αν γυρίσουμε σε όλους τους συλλόγους, σε κάθε έναν θα βρούμε ένα, δύο, τρία κορίτσια. Αυτά τα κορίτσια, μέχρι τα 12 τους, παίζουν με αγόρια.

Μετά, τα αγόρια δυναμώνουν, τα κορίτσια απογοητεύονται και εγκαταλείπουν.

Αν δεν τους ενημερώσει κανείς ότι υπάρχει γυναικεία ομάδα, το χάνουμε το ταλέντο.

Θέλει κόπο. Οι γονείς πρέπει να στηρίζουν τα κορίτσια, όπως κάνουν για τα αγόρια.

Έχω δει γονείς να κάνουν καθημερινά δεκάδες χιλιόμετρα για να πάνε τα παιδιά τους σε ομάδα — και είναι όμορφο αυτό. Αλλά το κάνουν ευκολότερα για τα αγόρια, δύσκολα για τα κορίτσια.

Sportaki: Ναι, εκεί είναι και η αδικία. Και μιας και το ανέφερες, αυτό με τα “στραβά πόδια” το ακούω συνέχεια…

Τ.Μ.:Πολύ σωστά! Κι εγώ, πριν χρόνια, ένας ορθοπεδικός μου είχε πει: “Τα πόδια δεν στραβώνουν από το ποδόσφαιρο· έτσι γεννιούνται τα παιδιά”

Μπορεί να είναι σε αγόρι ή σε κορίτσι — απλώς στην κοινωνία μας, η εικόνα ενός αγοριού με ‘στραβά πόδια’ δεν ενοχλεί, ενώ σε ένα κορίτσι ενοχλεί. Εκεί είναι το θέμα, κοινωνικό, όχι ιατρικό.

Sportaki: Βέβαια. Και το αστείο είναι πως, όταν στραβώνουν τα πόδια ενός παιδιού που δεν παίζει μπάλα, “φταίνε τα παπούτσια”. Αν όμως παίζει μπάλα, “φταίει η μπάλα”!

Τ.Μ.: Ακριβώς! Και, για να σου πω κι ένα τελευταίο, ο ίδιος γιατρός μού είχε εξηγήσει ότι η διαφορά είναι και ανατομική.

Αυτό, σε συνδυασμό με το ότι οι άνδρες έχουν δυνατότερους τετρακέφαλους και δικεφάλους, κάνει τις γυναίκες πιο επιρρεπείς σε τραυματισμούς.

Δεν φταίει το ποδόσφαιρο, φταίει η φυσιολογία.

Sportaki: Χρύσα, είσαι μόλις 28 ετών αλλά μετράς ήδη 14 χρόνια στην πρώτη ομάδα του Βόλου. Τι σημαίνει για σένα να μεγαλώνεις μέσα στον ίδιο σύλλογο;

Χ.Β.: Όταν ξεκίνησα να παίζω ποδόσφαιρο και αργότερα όταν με επέλεξαν οι άνθρωποι της ομάδας μου να ενταχθώ στην πρώτη ομάδα, δεν σκέφτηκα ποτέ ότι θα έμενα τόσο πολλά χρόνια στην ίδια ομάδα. Για μένα σημαίνει πολλά γιατί και οι άνθρωποι της ομάδας με εμπιστεύτηκαν και οι προπονητές που πέρασαν τα προηγούμενα χρόνια μου έδειξαν ότι με ήθελαν στο ρόστερ και έτσι δεν είχα ποτέ δεύτερες σκέψεις για να φύγω.

Sportaki: Θυμάσαι την πρώτη σου χρονιά στην Ακαδημία; Πώς ήταν να μπαίνεις σε ένα καθαρά ποδοσφαιρικό περιβάλλον σε τόσο μικρή ηλικία;

Χ.Β.: Όταν πήγα για πρώτη φορά στην ακαδημία ντρεπόμουν τόσο πολύ γιατί ήταν η πρώτη φορά που θα έπαιζα ποδόσφαιρο με κορίτσια της ηλικίας μου αλλά τα κορίτσια και ο προπονητής μου με έκαναν να νιώσω άνετα και μπόρεσα να εγκλιματιστώ εύκολα. Το ίδιο έγινε και αργότερα όταν άρχισα να προπονούμε με την πρώτη ομάδα.

Sportaki: Ποια ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησες ότι “αυτό είναι που θέλω να κάνω” — ότι το ποδόσφαιρο θα γίνει τρόπος ζωής;

Χ.Β.: Από την πρώτη χρονιά που πήγα στην μεγάλη ομάδα κατάλαβα ότι αυτό θα ήθελα να κάνω καθημερινά, να μπορέσω να εξελιχθώ και γίνω καλύτερη ποδοσφαιρίστρια. Δεν ξέρω πόσο καλά τα κατάφερα, ξέρω όμως ότι προσπάθησα πολύ.

Sportaki: Είσαι αρχηγός σε μια ομάδα με ιστορία και σταθερή παρουσία. Πώς βιώνεις τον ρόλο της αρχηγού μέσα και έξω από το γήπεδο;

Χ.Β.: Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα γινόμουν αρχηγός αυτής της ομάδας. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν και είναι μέχρι σήμερα ότι θέλω να παίζω απλά ποδόσφαιρο. Το να είμαι αρχηγός σε μια ομάδα που είναι από τις παλιότερες της κατηγορίας για μένα είναι τιμή και μεγάλη ευθύνη και πρέπει να δείχνω σοβαρότητα τόσο μέσα στο γήπεδο αλλά και όταν βρίσκομαι έξω από αυτό.

Sportaki:Ποιο είναι το πιο σημαντικό μάθημα που έχεις πάρει από αυτή τη διαδρομή, τόσο για το ποδόσφαιρο όσο και για τη ζωή;

Χ.Β.: Το πιο σημαντικό μάθημα που έχω πάρει  όλα αυτά τα χρόνια, είναι πως δεν πρέπει να τα παρατάς ποτέ ότι και αν συμβαίνει στην ζωή σου. Πάντα πρέπει να βλέπουμε μπροστά και να προχωράμε έχοντας στόχο να γίνουμε καλύτεροι.

Sportaki: Πώς στηρίζεις τις νεότερες συμπαίκτριες που κάνουν τώρα τα πρώτα τους βήματα στην Α’ Εθνική;

Χ.Β.: Αυτό που τους λέω συνέχεια είναι ότι θα πρέπει να αρπάξουν την ευκαιρία που τους δίνει ο προπονητής να παίξουν σε μια ομάδα που βρίσκεται στην Α εθνική και να μην αγχώνονται. Για όλα αυτά τα νέα κορίτσια, η φετινή χρονιά είναι μια εμπειρία που μπορεί μέσα από αυτό να εξελιχθούν και να ανέβουν επίπεδο και ίσως τα επόμενα χρόνια να τους δοθεί η ευκαιρία να μεταγραφούν σε κάποια άλλη ομάδα της Ελλάδας ή ακόμα και στο εξωτερικό .

Sportaki: Είσαι στόπερ, θέση που απαιτεί δύναμη, καθαρό μυαλό και σταθερότητα. Πώς προετοιμάζεσαι ψυχολογικά και σωματικά πριν από κάθε αγώνα;

Χ.Β.: Η θέση του στόπερ που αγωνίζομαι τα τελευταία χρόνια είναι μια δύσκολη θέση και έχει μεγάλες ευθύνες. Αυτό που με βοηθάει να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις της θέσης είναι κυρίως η εμπειρία μου αλλά και η διάθεση να προσφέρω στην ομάδα μου. Προσωπικά δεν κάνω κάτι ιδιαίτερο – συγκεκριμένο πριν τον αγώνα, συνήθως ακούω τη μουσική που μου αρέσει και απλά μπαίνω μέσα στο παιχνίδι και κάνω αυτό που ξέρω και που μου ζητάει ο προπονητής .

Sportaki: Έχεις περάσει τραυματισμούς αλλά επέστρεψες δυνατή. Πόσο σε άλλαξε αυτό;

Χ.Β.: Έχω περάσει δύο σοβαρούς τραυματισμούς ο ένας σε μικρή ηλικία, στα 18, που με έριξε πολύ ψυχολογικά και ο δεύτερος πριν 6 χρόνια, αλλά δεν τα παράτησα ούτε την πρώτη ούτε την δεύτερη φορά. Πολλές άλλες παίκτριες μετά από τέτοιους τραυματισμούς έχουν σταματήσει το ποδόσφαιρο. Χρειάστηκε να κάνω πολύ υπομονή, και ταυτόχρονα μέσα από την αγάπη μου για το άθλημα, να βάλω στόχο ότι για να ξαναπαίξω ποδόσφαιρο έπρεπε να δουλέψω σκληρά έτσι ώστε να μπορέσω να γυρίσω πιο δυνατή. Και νομίζω ότι καλά τα πήγα…

Sportaki: Αν έπρεπε να περιγράψεις με μία λέξη τον Βόλο 2004 φέτος, ποια θα ήταν και γιατί;

Χ.Β.: Η ομάδα στην οποία αγωνίζομαι τόσα χρόνια είναι μια ομάδα που δεν τα παρατάει ποτέ και παρά το κακό ξεκίνημα θα προσπαθήσει μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος να πετύχει το στόχο της παραμονής στην Α’ Εθνική.

Sportaki:Πώς βλέπεις το επίπεδο του γυναικείου ποδοσφαίρου στην Ελλάδα σήμερα σε σχέση με όταν ξεκίνησες;

Χ.Β.: Το ποδόσφαιρο σε σχέση με τα χρόνια που εγώ ξεκίνησα έχει αλλάξει πάρα πολύ,  έχει γίνει πολύ πιο ανταγωνιστικό και σε αυτό έχει βοηθήσει πολύ ότι μεγάλες ομάδες όπως η ΑΕΚ , ο Παναθηναϊκός, η Τρίπολη , και σε λίγα χρόνια ο Ολυμπιακός, έχουν μπει στο χώρο. Επίσης ο ερχομός αρκετών ξένων παικτριών, βοήθησε και τις Ελληνίδες παίκτριες να βελτιώσουν το επίπεδο τους.

Sportaki: Θεωρείς ότι υπάρχει μεγαλύτερη αποδοχή πλέον από τον κόσμο — ειδικά για τα κορίτσια που θέλουν να παίξουν ποδόσφαιρο;

Χ.Β.: Σε σχέση με παλαιότερα νομίζω ότι πλέον ο κόσμος αρχίζει να το αποδέχεται και αυτό φαίνεται και από το ότι κάθε χρόνο περισσότεροι γονείς πηγαίνουν τα κορίτσια τους σε ακαδημίες ποδοσφαίρου. Μάλιστα οι ακαδημίες κοριτσιών έχουν αυξηθεί πολύ τα τελευταία χρόνια. Αυτό είναι μια μεγάλη κατάκτηση αφού πριν λίγα χρόνια ένα κορίτσι για να παίξει ποδόσφαιρο θα έπρεπε να ενταχθεί σε ακαδημία αγοριών και αν ήταν τυχερό να υπάρχει ομάδα στην πόλη του τότε θα μπορούσε να συνεχίσει στο ποδόσφαιρο. Αλλιώς συνήθως το εγκατέλειπαν ακόμη και αν είχαν κάποιο ταλέντο.

Sportaki: Τι πιστεύεις ότι λείπει ακόμη, ώστε το ελληνικό γυναικείο ποδόσφαιρο να κάνει το επόμενο βήμα;

Χ.Β.: Νομίζω ότι αυτό που χρειάζεται είναι μεγαλύτερη προώθηση και προβολή από όλους, Ομοσπονδία, ΜΜΕ, παράγοντες, προπονητές και παίκτριες. Επίσης χρειάζεται καλύτερη οργάνωση στις υποδομές και περισσότερη στήριξη από τον κόσμο .

Sportaki: Έχεις ζήσει τη χαρά, τις δυσκολίες, τις ανόδους και τους υποβιβασμούς. Τι είναι αυτό που σε κρατάει κάθε χρόνο να συνεχίζεις;

Χ.Β.: Έχω ζήσει αρκετές χαρές αλλά και λύπες με αυτή την ομάδα. Αυτό που με κρατάει είναι η διάθεση που έχω να παίζω ποδόσφαιρο και να κάνω αυτό που αγαπάω. Και όσο με θέλει ο χώρος και νοιώθω ότι μπορώ να προσφέρω θα συνεχίσω να αγωνίζομαι.

Sportaki: Αν έδινες μια συμβουλή σε ένα 14χρονο κορίτσι που ξεκινά τώρα, ποια θα ήταν;

Χ.Β.: Να αρπάξει τις ευκαιρίες που της δίνει η ομάδα, να δουλέψει σκληρά αν θέλει να εξελιχθεί και να μην τα παρατάει ποτέ. Να κάνει αυτό που αγαπάει και πάνω από όλα να το ευχαριστιέται.

Sportaki: Και τέλος — τι θα ήθελες να πετύχει ο Βόλος 2004 φέτος και τι θα ήθελες να αφήσεις εσύ ως αποτύπωμα στην ομάδα;

Χ.Β.: Αρχικά εύχομαι η ομάδα να πετύχει το στόχο της παραμονής στην Α εθνική. Όταν εγώ σταματήσω να αγωνίζομαι θα ήθελα να μείνει στην ομάδα η αφοσίωση που έδειξα όλα αυτά τα χρόνια ανεξάρτητα κατηγορίας που συμμετείχαμε και ότι βοήθησα την ομάδα μέχρι το τελευταία μέρα που αγωνίστηκα γι’ αυτήν