«Πού πήγε ο πολιτισμός μας;» – Τα κατεστραμμένα αποδυτήρια και ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που κουράστηκε να νουθετεί

Η καταγγελία του ΑΟ Τρικάλα 2011 δεν είναι απλώς μια διαμαρτυρία για λίγα σπασμένα έπιπλα. Είναι μια δυνατή γροθιά στο τραπέζι απέναντι σε κάτι που όλοι βλέπουμε, όλοι συζητάμε, αλλά λίγοι αναλαμβάνουν να αντιμετωπίσουν: την ολοένα και αυξανόμενη κουλτούρα αδιαφορίας που διαπερνά μέρος της νεολαίας, αλλά —κυρίως— τους ενήλικες που τη διαμορφώνουν.

Οι εικόνες που άφησαν πίσω τους μαθητές λυκείων μετά τους σχολικούς αγώνες προκαλούν απογοήτευση:
σπασμένα έπιπλα, σκουπίδια στο πάτωμα, λάσπες παντού, τσιγάρα πεταμένα, αποδυτήρια παραδομένα στο χάος.

Και μέσα από αυτή την εικόνα, ξεπηδά το μεγάλο ερώτημα:
Τι είδους πολιτισμό μαθαίνουμε στα παιδιά μας;

Όταν ένας δημόσιος χώρος γίνεται «ξέφραγο αμπέλι»

Ο χώρος των αποδυτηρίων δεν είναι ιδιωτικός. Δεν είναι περιουσία κάποιου προσώπου. Ανήκει στις ομάδες, στους συλλόγους, στην πόλη, στα ίδια τα παιδιά.
Κι όμως, αντιμετωπίστηκε σαν κάτι ξένο, σαν κάτι που δεν αξίζει σεβασμό, σαν κάτι «του κανενός».

Το πιο ανησυχητικό δεν είναι η ζημιά.
Είναι η νοοτροπία.

Η ιδέα ότι ένας χώρος που δεν είναι «δικός μου» μπορεί να καταστραφεί χωρίς συνείδηση, χωρίς ενοχή, χωρίς συνέπειες.
Μια ιδέα που, δυστυχώς, βλέπουμε συχνά: στα σχολεία, στους δρόμους, στα γήπεδα, στα πάρκα.

Πού ήταν οι υπεύθυνοι;

Το πιο δυνατό σημείο της ανακοίνωσης του συλλόγου δεν αφορά τα σκουπίδια, αλλά τους ανθρώπους που έπρεπε να ελέγχουν:

• Πού ήταν οι λυκειάρχες;

• Πού ήταν οι γυμναστές;

• Πού ήταν οι υπεύθυνοι των σχολείων;

Και το καίριο, αφοπλιστικό ερώτημα:
Θα επιτρέπατε αυτά που έγιναν στο γήπεδο να συμβούν στα δικά σας σχολεία;

Αν η απάντηση είναι «όχι», τότε γιατί έγιναν αποδεκτά αλλού;

Δεν είναι απλώς κακή συμπεριφορά – Είναι μάθημα προς λάθος κατεύθυνση

Τα παιδιά που σήμερα καταστρέφουν έναν κοινόχρηστο χώρο, αύριο θα βρεθούν:

• σε δημόσιες υπηρεσίες

• σε πανεπιστήμια

• σε εργασιακούς χώρους

• σε θέσεις ευθύνης

Αν τους μάθουμε ότι υπάρχουν χώροι που «δεν πειράζει να τους χαλάσεις», τότε χτίζουμε μια κοινωνία όπου η ευθύνη εξαφανίζεται και η ατιμωρησία κυριαρχεί.

Οι μαθητές δεν είναι το πρόβλημα.
Το πρόβλημα είναι οι ενήλικες που τους αφήνουν χωρίς κατεύθυνση.

«Ο σεβασμός δεν είναι επιλογή — είναι υποχρέωση»

Η φράση της ανακοίνωσης του ΑΟ Τρικάλων 2011 συνοψίζει όλο το ζήτημα:

Ο σεβασμός στις εγκαταστάσεις δεν μπορεί να είναι προαιρετικός.
Δεν γίνεται να διατηρείται μόνο όταν κάποιος «βλέπει».
Δεν γίνεται να εφαρμόζεται στο σχολείο αλλά όχι στο γήπεδο.

Οι χώροι που χτίζονται με κόπο, χρόνο και προσωπική εργασία δεν είναι διακοσμητικά της κοινότητας. Είναι εργαλεία ανάπτυξης, αθλητισμού, κοινωνικότητας.

Κι όταν καταστρέφονται, κάτι πολύ βαθύτερο φαίνεται:
η δική μας αποτυχία να διδάξουμε ευθύνη, σεβασμό και πολιτισμό.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΟ ΤΡΙΚΑΛΑ 2011