Απίστευτο αλλά αληθινό: Δύο επαγγελματικές ομάδες τιμωρήθηκαν για χειραγώγηση αγώνα – Κι όμως η Ελλάδα το κράτησε μυστικό
Το ελληνικό ποδόσφαιρο βρίσκεται ξανά αντιμέτωπο με μια πραγματικότητα που όλοι γνωρίζουν, αλλά ελάχιστοι παραδέχονται δημόσια: η διαφάνεια εξακολουθεί να είναι ζητούμενο, όχι κεκτημένο. Την ώρα που άλλες ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες της Ευρώπης κινούνται επιθετικά απέναντι στη χειραγώγηση αγώνων, η Ελλάδα επιλέγει — ή αναγκάζεται — να λειτουργεί πίσω από κλειστές πόρτες.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η υπόθεση δύο επαγγελματικών ομάδων, οι οποίες τιμωρήθηκαν για αγώνα που κρίθηκε «χειραγωγημένος». Ναι, μιλάμε για κανονικές επαγγελματικές ομάδες των δύο πρώτων κατηγοριών. Ναι, έχει επιβληθεί ποινή.
Και ναι, δεν ανακοινώθηκε τίποτα απολύτως.
Μια ποινή που υπάρχει – αλλά μόνο στα χαρτιά
Οι δύο ομάδες κρίθηκαν ένοχες για χειραγώγηση αγώνα της περσινής περιόδου. Το πόρισμα βγήκε, η διαδικασία ολοκληρώθηκε, το πρόστιμο επιβλήθηκε. Όμως ο φίλαθλος κόσμος δεν ενημερώθηκε ποτέ. Η ποινή δεν δημοσιεύθηκε, τα ονόματα δεν έγιναν γνωστά, ούτε καν κάποιο επίσημο δελτίο τύπου εκδόθηκε.
Σαν να συνέβη ολόκληρη υπόθεση πίσω από μια αόρατη κουρτίνα — μια κουρτίνα που, δυστυχώς, έχει χρόνια τώρα χτιστεί γύρω από την Επιτροπή Δεοντολογίας.
Η Επιτροπή Δεοντολογίας: ένα όργανο σε «σιωπηλή λειτουργία»
Δεν είναι η πρώτη φορά που μια απόφαση αυτού του οργάνου δεν βγαίνει στο φως. Η Επιτροπή Δεοντολογίας είναι ίσως η μοναδική δικαιοδοτική επιτροπή στην Ελλάδα για την οποία δεν γνωρίζουμε ποτέ:
-
πότε συνεδριάζει,
-
ποιες υποθέσεις συζητά,
-
σε ποιες ομάδες επιβάλλει ποινές,
-
τι αποφάσεις βγάζει.
Και αυτό δεν είναι υπερβολή — είναι η πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν κάθε χρόνο παράγοντες, δικηγόροι και δημοσιογράφοι του χώρου.
Ενώ σε άλλα αθλήματα ή άλλες Ομοσπονδίες οι αποφάσεις δημοσιεύονται αυτόματα, εδώ κυριαρχεί μια ιδιότυπη «σιωπή». Μια σιωπή που, με τέτοιες υποθέσεις, μόνο υποψίες καλλιεργεί.
Πρόστιμο αντί για αυστηρές κυρώσεις
Αυτό που προκαλεί επίσης εντύπωση είναι το είδος της ποινής. Ο Κώδικας Δεοντολογίας επιτρέπει να επιβληθεί μόνο χρηματικό πρόστιμο, ακόμα και σε υπόθεση στημένου αγώνα. Για ομάδες της Super League το ποσό φτάνει τις 100.000€, ενώ για τη Super League 2 τις 50.000€.
Το αν αυτό είναι αρκετό, μένει στον καθένα να το κρίνει. Το ερώτημα όμως είναι άλλο:
Πώς γίνεται η πιο σοβαρή παράβαση στο ποδόσφαιρο — η αλλοίωση αποτελέσματος — να κλείνει με ένα ποσό;
Και ακόμη βαθύτερα:
Αν αυτό δεν οδηγεί αυτομάτως σε αφαίρεση βαθμών ή υποβιβασμό, τότε τι ακριβώς χρειάζεται για να εφαρμοστούν οι βαρύτερες τιμωρίες;
Η μεγάλη αντίφαση: όλα θα γίνουν γνωστά… αργότερα
Το παράδοξο κορυφώνεται όταν φτάνουμε στο επόμενο στάδιο. Οι δύο ομάδες, όπως έχουν δικαίωμα, άσκησαν έφεση για να μειώσουν το πρόστιμο. Και εδώ η υπόθεση αλλάζει χέρια:
πηγαίνει στην Επιτροπή Εφέσεων της ΕΠΟ.
Και η Επιτροπή Εφέσεων:
-
ανακοινώνει δημόσια πότε εκδικάζει υποθέσεις,
-
επιτρέπει παρουσία δημοσιογράφων,
-
δημοσιεύει τις αποφάσεις της.
Με άλλα λόγια, αυτό που προσπάθησε να μείνει μυστικό, θα αποκαλυφθεί από άλλο θεσμικό όργανο, απλώς με καθυστέρηση.
Η μεγάλη ζημιά δεν είναι το πρόστιμο — είναι η σιωπή
Η υπόθεση αυτή δεν είναι απλώς ένα ακόμη επεισόδιο γύρω από τη χειραγώγηση αγώνων. Είναι η υπενθύμιση ότι ένα κομμάτι του ελληνικού ποδοσφαίρου συνεχίζει να λειτουργεί μακριά από τους φιλάθλους που το στηρίζουν.
Και όσο τέτοιες υποθέσεις αντιμετωπίζονται με «χαμηλό φωτισμό», τόσο η αξιοπιστία των πρωταθλημάτων θα παραμένει εύθραυστη.
Το ποδόσφαιρο δεν έχει ανάγκη από μυστικά.
Έχει ανάγκη από καθαρές και δημόσιες διαδικασίες.