Το 91-72 απέναντι στην Παρί ήταν μια πρεμιέρα που έδωσε στον Παναθηναϊκό κάτι πιο χρήσιμο από μια απλή νίκη: μια πρώτη καθαρή εικόνα για το πώς θέλει να ελέγχει τα παιχνίδια του. Η άμυνα έδωσε τον τόνο, τα ριμπάουντ έκλεισαν δεύτερες επιθέσεις και οι νέες λύσεις μπήκαν αμέσως στην εξίσωση.
Οι «πράσινοι» έβαλαν τις βάσεις από την πρώτη περίοδο, την οποία έκλεισαν στο 31-17. Ακόμη πιο χαρακτηριστικό ήταν το τρίτο δεκάλεπτο: η Παρί είχε μόλις 44 πόντους συνολικά στο 30′, την ώρα που ο Παναθηναϊκός είχε φτάσει στους 69.
Η άμυνα έβαλε το πλαίσιο του αγώνα
Η Παρί είναι ομάδα που θέλει να τρέξει, να δημιουργήσει πολλές κατοχές και να βρει γρήγορα σουτ. Ο Παναθηναϊκός την ανάγκασε για μεγάλο διάστημα να παίζει σε διαφορετικό τέμπο. Οι Γάλλοι δυσκολεύτηκαν να βρουν καθαρές εκτελέσεις και το παιχνίδι άρχισε να ανοίγει υπέρ των γηπεδούχων χωρίς να χρειάζονται διαρκώς μεγάλα επιθετικά σερί.
Το 45-31 στα ριμπάουντ λέει πολλά
Η διαφορά στα ριμπάουντ ήταν από τα πιο καθαρά στατιστικά του αγώνα: 45 για τον Παναθηναϊκό, 31 για την Παρί. Αυτό έδωσε έλεγχο κατοχών, περιόρισε τις δεύτερες ευκαιρίες της γαλλικής ομάδας και βοήθησε τον Παναθηναϊκό να παίξει με μεγαλύτερη ασφάλεια.
Ο Ματίας Λεσόρ είχε 15 πόντους και 9 ριμπάουντ, ενώ ήταν σχεδόν άψογος στις βολές με 11/12. Η παρουσία του μέσα στη ρακέτα ήταν κομβική όχι μόνο στο σκορ, αλλά και στην αμυντική επιρροή.
Οι νέοι μπήκαν αμέσως στο παιχνίδι
Ο Σιλβέν Φρανσίσκο ήταν πρώτος σκόρερ με 18 πόντους και 4 ασίστ, ενώ ο Γκέρσον Γιαμπουσέλε πρόσθεσε 13 πόντους και 5 ριμπάουντ. Ο Λευτέρης Μαντζούκας έφτασε επίσης σε διψήφιο αριθμό πόντων με 10.
Το θετικό για τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς δεν είναι μόνο οι αριθμοί. Είναι ότι ο Παναθηναϊκός δεν χρειάστηκε ένα ακραίο ατομικό παιχνίδι για να πάρει διαφορά. Η παραγωγή μοιράστηκε και η ομάδα έδειξε ότι μπορεί να βρει λύσεις από διαφορετικά πρόσωπα.
Τι αξίζει να κρατήσουμε
Η πρεμιέρα δεν δίνει απαντήσεις για ολόκληρη τη σεζόν. Δείχνει όμως ότι ο Παναθηναϊκός έχει ήδη ένα σαφές σημείο αναφοράς: άμυνα, έλεγχος της ρακέτας και αρκετοί δημιουργοί ώστε να μη στηρίζεται σε έναν παίκτη.
Το βασικό συμπέρασμα: όταν ο Παναθηναϊκός ελέγχει τα ριμπάουντ και επιβάλλει το δικό του αμυντικό τέμπο, μπορεί να κερδίζει χωρίς να χρειάζεται να κυνηγά το τέλειο επιθετικό βράδυ.