Το 2-0 επί του Λεβαδειακού δεν έδωσε στον Παναθηναϊκό μόνο το πρώτο τρίποντο της σεζόν. Έδωσε και μια πολύ καθαρότερη εικόνα για το τι έχει ήδη φτιάξει ο Γιάκομπ Νίστρουπ, ποιοι από τους νέους παίκτες μπορούν να αλλάξουν επίπεδο την ομάδα και – κυρίως – ποιες είναι οι πραγματικές μεταγραφικές τρύπες που παραμένουν ανοιχτές.
Ο Κινγκς Κάνγκουα ήταν ίσως η σημαντικότερη απάντηση που πήρε ο Παναθηναϊκός στη Λιβαδειά. Όχι επειδή σκόραρε ή μοίρασε ασίστ, αλλά επειδή έδειξε ακριβώς τι χρειάζεται η νέα μεσαία γραμμή: ταχύτητα, ένταση, πίεση, κίνηση χωρίς την μπάλα και παρουσία σε μεγάλη ακτίνα.
Και ακριβώς γι’ αυτό η συζήτηση για τις επόμενες μεταγραφές δεν μπορεί να γίνεται μόνο με βάση το ποιο «μεγάλο όνομα» είναι διαθέσιμο.
🟢⚪ Οι τρεις ανάγκες που ξεχωρίζουν:
1. Ένα πραγματικό 6-8άρι με ένταση και αθλητικότητα.
2. Ένα εξτρέμ, εφόσον ο Ζαρουρί παραμένει εκτός βασικού σχεδιασμού.
3. Ένας αριστεροπόδαρος στόπερ που να μπορεί να καλύψει και το αριστερό άκρο της άμυνας.
Ο Κάνγκουα έδειξε πώς πρέπει να μοιάζει το νέο κέντρο
Το πρώτο ημίχρονο στη Λιβαδειά ήταν ίσως το καλύτερο 45λεπτο του Παναθηναϊκού από την έναρξη της νέας σεζόν.
Το γρήγορο 0-1 απελευθέρωσε την ομάδα, αλλά η κυριαρχία που ακολούθησε δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα ψυχολογίας.
Ο Κάνγκουα έδωσε στον άξονα κάτι διαφορετικό. Έτρεχε, πίεζε, εμφανιζόταν συνεχώς σε νέους χώρους και έδινε ταχύτητα στις αποφάσεις.
Δίπλα του ανέβηκε και ο Ετιέν Καμαρά, ο οποίος πραγματοποίησε το πιο ολοκληρωμένο παιχνίδι του μέχρι τώρα, συνδυάζοντας την παρουσία του στην ανάπτυξη με κλεψίματα και επιθετικό pressing.
Το μάθημα από τη Λιβαδειά: ο Παναθηναϊκός δείχνει πολύ διαφορετικός όταν έχει στον άξονα παίκτες που μπορούν να τρέξουν, να πιέσουν και να παίξουν γρήγορα. Δεν χρειάζεται απλώς άλλον έναν δημιουργικό χαφ. Χρειάζεται συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.
Πρώτη ανάγκη: Ένα πραγματικό 6-8άρι
Εδώ βρίσκεται ίσως η σημαντικότερη εκκρεμότητα.
Ο Παναθηναϊκός έχει δημιουργικούς παίκτες. Έχει ποδοσφαιριστές που μπορούν να παίξουν ανάμεσα στις γραμμές, να πατήσουν περιοχή και να λειτουργήσουν ως «8» ή «10».
Αυτό που εξακολουθεί να χρειάζεται είναι ένας χαφ με περισσότερο αμυντικό όγκο, ένταση στις μονομαχίες και δυνατότητα να κρατήσει την ομάδα ψηλά όταν το παιχνίδι γίνεται πιο σκληρό.
Η εικόνα του δεύτερου ημιχρόνου στη Λιβαδειά ήταν χαρακτηριστική.
Με την αποχώρηση του Καμαρά και την κόπωση του Κάνγκουα, ο Παναθηναϊκός έχασε σταδιακά τον έλεγχο της μεσαίας γραμμής και επέτρεψε στον Λεβαδειακό να πάρει μέτρα.
Αυτό ακριβώς είναι το σημείο στο οποίο πρέπει να παρέμβει η επόμενη μεταγραφή.
Και ο Ουναΐ; Εδώ βρίσκεται ο γρίφος
Η περίπτωση του Αζεντίν Ουναΐ παραμένει ανοιχτή και είναι λογικό να συγκεντρώνει το μεγαλύτερο μέρος του ενδιαφέροντος.
Ο Μαροκινός είναι ποδοσφαιριστής υψηλής ποιότητας και ένας παίκτης που μπορεί να προσφέρει δημιουργία και προσωπικότητα.
Το ζήτημα όμως δεν είναι αν ο Ουναΐ είναι καλός παίκτης.
Το ζήτημα είναι αν είναι αυτό που χρειάζεται περισσότερο σήμερα ο Παναθηναϊκός.
Με Κάνγκουα, Ταμπόρδα και Γιάγκουσιτς ήδη στο ρόστερ, η προσθήκη ακόμη ενός παίκτη που κινείται περισσότερο στη ζώνη του 8-10 δημιουργεί τεράστια ποιότητα, αλλά δεν λύνει απαραίτητα το βασικό δομικό πρόβλημα.
Με απλά λόγια: ο Παναθηναϊκός μπορεί να θέλει τον Ουναΐ. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αγνοήσει τις θέσεις στις οποίες το ρόστερ έχει μεγαλύτερη λειτουργική ανάγκη.
Δεύτερη ανάγκη: Εξτρέμ
Το δεύτερο ζήτημα αφορά τα άκρα.
Ο Ζαρουρί έμεινε εκτός αποστολής και απέναντι στον Λεβαδειακό, γεγονός που ενισχύει την εικόνα ότι αυτή τη στιγμή δεν βρίσκεται ψηλά στις επιλογές του Νίστρουπ.
Εφόσον αυτό δεν αλλάξει, ο Παναθηναϊκός χρειάζεται έναν ακόμη εξτρέμ που να μπορεί να δώσει ταχύτητα, ένας εναντίον ενός και πραγματική απειλή από το πλάι.
Ο Αντίνο και ο Κυριακόπουλος δημιούργησαν πολλά προβλήματα από αριστερά στη Λιβαδειά, όμως μια σεζόν με πρωτάθλημα, Κύπελλο και Ευρώπη απαιτεί περισσότερες λύσεις.
Τρίτη ανάγκη: Αριστεροπόδαρος στόπερ που να παίζει και μπακ
Η τρίτη ανάγκη είναι περισσότερο «υβριδική», αλλά καθόλου δευτερεύουσα.
Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται έναν αριστεροπόδαρο κεντρικό αμυντικό που να μπορεί, όταν απαιτείται, να καλύψει και τη θέση του αριστερού μπακ.
Η κατάσταση του Βίκτορ Κρίστιανσεν, ο οποίος αντιμετώπισε πρόβλημα στον τένοντα, δημιουργεί αβεβαιότητα ως προς το πότε θα μπορεί να βρίσκεται σε πλήρη αγωνιστική ετοιμότητα.
Με τρεις διοργανώσεις μπροστά και ένα απαιτητικό πρόγραμμα, μία τέτοια πολυλειτουργική προσθήκη θα έδινε στον Νίστρουπ πολύ μεγαλύτερη ασφάλεια.
Πένια και Φαν Ντρόνγκελεν έχουν ήδη γίνει σημεία αναφοράς
Παράλληλα, υπάρχουν και κομμάτια του νέου Παναθηναϊκού που έχουν αρχίσει να σταθεροποιούνται.
Ο Ινιάκι Πένια συνεχίζει να δίνει σιγουριά κάτω από τα δοκάρια, ενώ ο Ρικ Φαν Ντρόνγκελεν έχει εξελιχθεί σε μία από τις πιο σταθερές παρουσίες της άμυνας.
Στη Λιβαδειά ο Πένια χρειάστηκε να επέμβει αποφασιστικά τόσο στο πρώτο όσο και στο δεύτερο ημίχρονο, κρατώντας όρθια την ομάδα όταν ο Λεβαδειακός απείλησε.
Και για πρώτη φορά στην εποχή Νίστρουπ, ο Παναθηναϊκός ολοκλήρωσε επίσημο παιχνίδι χωρίς να δεχθεί γκολ.
Ντέσερς: Μπαίνει και αλλάζει τα παιχνίδια
Στους κερδισμένους βρίσκεται και ο Σίριελ Ντέσερς.
Ο Νιγηριανός μπήκε αλλαγή και στο 77′ σκόραρε το 0-2, «καθαρίζοντας» ακόμη ένα παιχνίδι για τον Παναθηναϊκό.
Έχει πλέον προσφέρει καθοριστικά γκολ σε διαδοχικά ευρωπαϊκά παιχνίδια και στο ξεκίνημα του πρωταθλήματος, αποδεικνύοντας ότι η ύπαρξη πολλών λύσεων στην κορυφή δεν είναι πρόβλημα αλλά πλεονέκτημα.
Το 2-0 δεν πρέπει να κρύψει το δεύτερο ημίχρονο
Η νίκη δίνει χρόνο, ηρεμία και αυτοπεποίθηση στον νέο Παναθηναϊκό.
Δεν πρέπει όμως να κρύψει το γεγονός ότι μετά την ανάπαυλα η ομάδα έχασε την κυριαρχία της.
Ο Λεβαδειακός πήρε μέτρα, εκμεταλλεύτηκε την κόπωση του Κάνγκουα και για περίπου 20 λεπτά έβαλε τον Παναθηναϊκό σε διαδικασία άμυνας αντί ελέγχου.
Αυτό το κομμάτι του παιχνιδιού εξηγεί ίσως καλύτερα από οτιδήποτε άλλο γιατί η μεταγραφική δουλειά δεν έχει τελειώσει.
Ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται πλέον μεταγραφές για να γεμίσει το ρόστερ. Χρειάζεται μεταγραφές που θα κλείσουν συγκεκριμένες αγωνιστικές τρύπες. Ο Κάνγκουα έδειξε πόσο μπορεί να αλλάξει η ομάδα όταν προστίθενται τα σωστά χαρακτηριστικά. Τώρα η επόμενη κίνηση πρέπει να γίνει με την ίδια λογική: 6-8άρι, εξτρέμ και αριστεροπόδαρος στόπερ/μπακ. Και αν μέσα σε όλα αυτά χωρέσει και ο Ουναΐ, ακόμη καλύτερα. Αλλά το όνομα δεν πρέπει να μπει πάνω από τις ανάγκες.