Τέμπη: Σαρδέλες οι συγγενείς, «υπεραίθουσα» ο Μηταράκης

Τέμπη: Σαρδέλες οι συγγενείς, «υπεραίθουσα» ο Μηταράκης – Η πραγματικότητα δεν τον ενημέρωσε

Αν κάποιος άκουγε μόνο τη δήλωση του Νότη Μηταράκη, θα νόμιζε ότι για τη δίκη των Τεμπών ετοιμάστηκε κάτι μεταξύ ευρωπαϊκού προτύπου και εθνικού επιτεύγματος. «Η μεγαλύτερη αίθουσα στην Ελλάδα», είπε. Μόνο που στη Λάρισα, συγγενείς θυμάτων, επιζώντες, δικηγόροι και φορείς περιέγραφαν μια εικόνα που έμοιαζε περισσότερο με ασφυκτικό εγκλωβισμό παρά με στοιχειωδώς αξιοπρεπή απονομή Δικαιοσύνης.

Η πρώτη μέρα της δίκης για το έγκλημα των Τεμπών δεν έφερε μόνο πόνο, ένταση και συγκίνηση. Έφερε και οργή. Γιατί, σύμφωνα με όσα κατήγγειλαν οι άνθρωποι που βρέθηκαν εκεί, η αίθουσα όχι μόνο δεν ανταποκρινόταν στη βαρύτητα της διαδικασίας, αλλά έθετε και σοβαρά ζητήματα ασφάλειας, προσβασιμότητας και αξιοπρέπειας.

Ο Θοδωρής Ελευθεριάδης, γιος της Μαρίας Εγούτ που έχασε τη ζωή της στο δυστύχημα, περιέγραψε μια κατάσταση απελπιστική. Όπως είπε, από τη στιγμή που μπήκαν στην αίθουσα ήταν ο ένας πάνω στον άλλον, ενώ δικηγόροι της υποστήριξης της κατηγορίας κάθονταν σε θέσεις που θα έπρεπε να προορίζονται για κατηγορούμενους. Συγγενείς βρέθηκαν δίπλα σε δικηγόρους της άλλης πλευράς και δίπλα σε κατηγορούμενους, μέσα σε ένα κλίμα έντασης που μόνο ως πρόκληση θα μπορούσε να εκληφθεί για ανθρώπους που έχασαν τους δικούς τους.

Η πιο σκληρή φράση ήρθε όταν ο ίδιος σχολίασε ότι στην αίθουσα «υπήρχε τόση πυρασφάλεια, όσο και στο τρένο». Μια φράση-χαστούκι, όχι μόνο για τις συνθήκες της αίθουσας, αλλά και για το βαθύ τραύμα που κουβαλούν εδώ και τρία χρόνια οι οικογένειες των θυμάτων.

Και δεν ήταν ο μόνος. Ο Αντώνης Ψαρόπουλος, πατέρας της Μάρθης και δικηγόρος συγγενών, μίλησε για μια κατάσταση όχι απλώς ανεπαρκή, αλλά «εντελώς επικίνδυνη» για όσους βρίσκονται μέσα στον χώρο. Δήλωσε μάλιστα ότι όσοι εμπνεύστηκαν αυτόν τον χώρο για τη διεξαγωγή της δίκης θα έπρεπε να παραιτηθούν, ξεκαθαρίζοντας ότι υπό αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί καν να συζητείται σοβαρά η εξέλιξη της διαδικασίας.

Ακόμα πιο αποκαλυπτικές ήταν οι καταγγελίες για το κόστος διαμόρφωσης της αίθουσας. Σύμφωνα με όσα ειπώθηκαν, δαπανήθηκαν πάνω από ένα εκατομμύριο ευρώ, με συγγενείς να αναρωτιούνται πού ακριβώς πήγαν αυτά τα χρήματα, όταν στην πράξη η αίθουσα όχι μόνο δεν εξυπηρετεί, αλλά – όπως καταγγέλλουν – με τις γυψοσανίδες μικρύνθηκε ακόμη περισσότερο.

Η εικόνα που περιγράφεται είναι εφιαλτική: παππούδες και γιαγιάδες θυμάτων να μη νιώθουν καλά, τραυματίες να ασφυκτιούν, άνθρωποι να στέκονται όρθιοι χωρίς χώρο, μικρόφωνα να μη λειτουργούν, υποδομές για ΑμεΑ να απουσιάζουν και μια συνολική αίσθηση ότι η δίκη μιας εθνικής τραγωδίας επιχειρείται να χωρέσει με το ζόρι σε μια αίθουσα που δεν χωρά ούτε την πραγματικότητα.

Η Μαρία Καρυστιανού ήταν καταιγιστική. Περιέγραψε 700 ανθρώπους σε έναν κλειστό χώρο, «σαν τα ποντίκια, σαν σαρδέλες», με τους περισσότερους όρθιους, χωρίς δυνατότητα στοιχειώδους αναπνοής ή παρακολούθησης της διαδικασίας. Μίλησε για αίθουσα-παρωδία και για μια προσπάθεια διεκπεραιωτικής αντιμετώπισης μιας δίκης που αφορά όλη την κοινωνία.

Από την πλευρά τους, οι πρόεδροι των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδος δήλωσαν ότι η εικόνα της αίθουσας «μας προσβάλλει όλους» και ότι δεν πληρούνται ούτε οι ελάχιστες προϋποθέσεις για ασφαλή διεξαγωγή της δίκης και αξιοπρεπή άσκηση των δικαιωμάτων των διαδίκων. Με άλλα λόγια, δεν μιλάμε για μια μικρή αστοχία. Μιλάμε για ευθεία προσβολή της ίδιας της έννοιας της δίκαιης δίκης.

Και πάνω σε όλα αυτά ήρθε η τοποθέτηση Μηταράκη στη Βουλή, σαν να έφτανε από άλλη μετάδοση. Τη στιγμή που συγγενείς κατήγγελλαν ασφυξία, επικινδυνότητα, απαξίωση και ντροπή, εκείνος δήλωνε ικανοποιημένος, μιλώντας για «τη μεγαλύτερη αίθουσα στην Ελλάδα» και για 460 θέσεις που «καλύπτουν σε πολύ μεγάλο βαθμό τις ανάγκες της δίκης».

Εδώ ακριβώς αρχίζει και τελειώνει η σάτιρα μόνη της. Γιατί όταν από τη μία πλευρά έχεις γονείς που μιλούν για ντροπή, τραυματίες που λυγίζουν, δικηγόρους που ζητούν άλλον χώρο, προέδρους συλλόγων που μιλούν για προσβολή όλων, και από την άλλη έναν κυβερνητικό εκπρόσωπο να περιγράφει σχεδόν θριαμβευτικά το μέγεθος της αίθουσας, τότε δεν χρειάζεται να πεις πολλά. Η πραγματικότητα γράφει μόνη της τον σαρκασμό.

Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι αν η αίθουσα είναι η μεγαλύτερη, η δεύτερη μεγαλύτερη ή η πιο ακριβή. Το πρόβλημα είναι αν μπορεί να σταθεί εκεί μια δίκη που αφορά 57 νεκρούς, εκατοντάδες τραυματισμένους ανθρώπους, δεκάδες κατηγορούμενους, εκατοντάδες μάρτυρες και μια κοινωνία που απαιτεί αλήθεια και δικαιοσύνη. Και από όσα ακούστηκαν τη Δευτέρα 23 Μαρτίου 2026, η απάντηση είναι πως όχι, δεν μπορεί.

Η κυβέρνηση μπορεί να συνεχίσει να μιλά για προετοιμασία, για επάρκεια και για «μεγαλύτερες αίθουσες». Οι συγγενείς όμως μίλησαν για κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο βαρύ: για ασέβεια. Και αυτή η λέξη δεν καλύπτεται ούτε με γυψοσανίδες ούτε με πανηγυρικές δηλώσεις από το βήμα της Βουλής.

Τι κατάλαβε το Sportaki

Αν κάποιος ήθελε να βρει την πιο κυνική εικόνα της ημέρας, δεν θα τη βρει μόνο μέσα στην αίθουσα. Θα τη βρει και στη σύγκρουση ανάμεσα σε αυτά που έζησαν οι συγγενείς και σε αυτά που άκουσαν από την κυβέρνηση.

Από τη μία, άνθρωποι που μιλούν για ασφυξία, κίνδυνο, έλλειψη πυρασφάλειας, τραυματίες που εγκλωβίζονται, ηλικιωμένους που δεν αντέχουν, αίθουσα που δεν χωρά ούτε τους βασικούς παράγοντες της δίκης. Από την άλλη, ο Μηταράκης να παρουσιάζει σχεδόν ως επιτυχία «τη μεγαλύτερη αίθουσα στην Ελλάδα».

Και κάπου εκεί δεν ξέρεις αν πρέπει να εξοργιστείς ή να γελάσεις πικρά.

Γιατί όταν οι συγγενείς μιλούν για συνθήκες που προσβάλλουν τη μνήμη των ανθρώπων τους και η επίσημη γραμμή απαντά με αριθμό θέσεων και πανηγυρικές περιγραφές, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς πολιτικό. Είναι βαθιά ηθικό.

Και για να το πούμε απλά: όταν μέσα επικρατεί τέτοια εικόνα και έξω ακούγονται τέτοια λόγια, μάλλον πράγματι η πραγματικότητα δεν τους ενημέρωσε.